*خیلی بده که در حال مزه ریختن برای همکلاسی هات باشی و وسط حرفات یهو داد بزنی که برم بزنم توی گوش استاد فلانی و بعدش استاد در همون لحظه ازکنارت رد میشه و دهنت سرویس میشه و روح اجدادت رو با کلمات قشنگی که نثارشون می کنی ، شاد میکنی! آیا امیدی هست که استاد مورد نظر صدای فراصوت بنده رو نشنیده باشه؟ و آیا امیدی هست که این ترم منو نندازه؟ در کل امیدی برای ادامه ی زندگی هست دیگه؟

*چرا چشمان بنده دچار افت بینایی شدن؟ سر یک امتحان تستی یک درس مزخرف که شرعاً و عرفاً تقلب جایز می باشد، هرچقدر زور زدم موفق نشدم برگه ی یکی از رفقا رو ببینم! خدایا من میدونم تو منو خیلی دوست داری و خودت راه گناهو میبندی ، اما اگر من این درسو می افتادم دیگه باس خودت یکی از فرشته هاتو می فرستادی جای من ترم دیگه امتحان بده ، چون به هیچ وجه من تحمل دوباره ی این امتحان مزخرف رو ندارم!

و اما برسیم به مبحث شیرین افتادن! اصولاً من نمی دونم چرا امتحانای عملی رو با مهارت خاصی می افتم!!! و شانس اوردم که دروس عملی نیم واحدیه! و معمولن درسای عملی توی هیچ دانشگاهی زیاد جدی گرفته نمیشه اما دانشگاه ما کلاً حال عجیبی با این عملی ها میکنه!!! و چون جونوری مثل ایکس توی کلاسای عملی همش در حال کرم ریختنه و توجهی نمیکنه که جماعت دانشجو که در حال جستن دانش می باشند، دارن چی تمرین می کنن و چه غلطی می کنن! پس واسه امتحان هم نمیفهمه چه غلطی کنه!

*یه بنده خدایی بهم گفت راست میگن آدم هرچقدر زبونش بیشتر کار کنه ، عقلش کمتر کار میکنه، عین تو! و من واقعاً از شدت شادی از درون متلاشی شدم با این تعریف ایشون! الان همه بگین تبارک الله احسن الخالقین!